تاریخچه دبیرستان

به نام خداوند جان وخرد               کزین برتر اندیشه بر نگذرد

              به از دانش اندر جهان هیچ نیست         تن مرده و جان نادان یکی است

                                                                             (اسدی طوسی)

به  بهانه ی یکصدمین سال دبیرستان شهدای ادب

ای مدرسه یادب   ، تو شمعی                                  تو  جامعبی رقیب جمعی

ای مهد ادب  ، هماره شوری                               غرقاب صفا و غرق نوری

تو صدق و صفای شهر اصفهانی                          در  دانه  ی  نصفه   جهانی

جان  خردی   به جسم این شهر                           رسم ابدی  به رسم این شهر

تو  مظهر  رحمت   خدایی                                دامان  صفای   کبریایی

تو تاب و توان زنده رودی                                 تو غرش رود پر سروری

تو   مهر   مجسم    صفایی                                 تو  روح  مسلم   وفایی

تو شاهد شهر و افت و خیزش                          روئین  تن  ، مردم  عزیزش

تو   قامت  سرو  هر  جوانی                            تو  حجم   بلوغ  پهلوانی

فرزند  تو  ، رستم  زمان  است                        دامان تو، مهر بی امان است

بر بام   جهان  سرود خوانان                           فریاد  زنی  تو  نام  ایران

خوشبخت منم  که سالکی چند                          همپای تو بوده ام در این بند

تو   جام   جهان   اصفهانی                            پژواک  غریو  این  زمانی

جاوید   بمان  به قلب  ایران                            یار تو همی  خدای ایران

دبیرستان شهدای ادب،یکی از آموزشگاه های مهم و معروف و قدیمی شهر تاریخی اصفهان است .چه بسیارند بزرگانی که در این دبیرستان سال ها زحمت کشیده و نام و آوازه ی این آموزشگاه را در سطح شهر و کشور و حتی فراتر از آن برافراشته نگه داشته اند .عده ای در قید حیاتند که خداوند به همه ی آنها سلامتی و عزت عطا فرماید برخی هم از دار دنیا رخت بر بسته اند که امید است قرین رحمت واسعه ی الهی قرار بگیرند .

چه بسیارند افراد برجسته ای که در داخل و خارج کشور موفقیت های خود را مدیون این مرکز علمی و مرهون زحمات استادان بزرگ این آموزشگاه می دانند.

این دبیرستان از قدیم بانام استیوت مموریل کالج وتامدتی به نام کالج ادب معروف بوده است .

آقای دکتربرروس درحدود سال 1870 یا 1871 میلادی (1249خورشیدی)ازطرف انجمن((c.m.sماموربودبه هندوستان برود.هنگامی که به اصفهان وارد می شودمصادف باقحطی سال1288قمری است ازرفتن به هندوستان منصرف می شود ودرجلفا برای نگهداری اطفال فقیرمشرف به مرگ اقامت می کنند و با تاسیس دارالایتامی که بعد به مدرسه تبدیل می شونداساس کالج رابنا می نهد.

پس از دکتر بروس اسقف استیورت در سال 1894میلادی (1273خورشیدی) مدرسه را از جلفا به شهر در خانه ی امین الشریعه منتقل می کند . در سال  1919 کالج  به جنب مسجد شاه انتقال می یابد.درسال 1913م.(1292هج)اولین ساختمان کالج شروع می شود و مدرسه در سال 1314 هجری قمری به عمارت جدید انتقال می یابد و به نام استیورت مموریل کالج نامیده می شود . در سال 1915 مدرسه به دلیل جنگ تعطیل می شود .بعد از جنگ اسقف تامسون در سال 1921 کالج را راه اندازی می کند و بعد از او آقای ته ایلیف تا سال 1319 که دبیرستان به وزارت فرهنگ منتقل شد در این مقام باقی می ماند .

آقایان عرفان و مدنی دو نفر از اولین معلمانی بودند که به کارمندان مدرسه ملحق می شوند و تا زمانی(1940) که کالج به دولت تحویل داده می شود همکاری می نمایند .در سال 1312به دستور رضا شاه استیورت مموریل کالج به دبیرستان ادب تغییر نام یافت.در1319آقای منصوری به عنوان ریاست و آقای عریضی به عنوان معاون منصوب شدند .در سال 1321آقای بدرالدین کتابی عهدار ریاست دبیرستان گردیدند .در سال 1326آقای عریضی عهده دار مسئولیت مدرسه شدند که در این زمان دبیرستان ادب از پر آوازه ترین مدارس اصفهان بود .در سال 1342آقای هورفر به ریاست دبیرستان منصوب شدند . درسال 1345آقای مصاحبی جانشین آقای هور فر شدند.در سال 1352آقای سید الاسلامی مسئولیت دبیرستان را پذیرفتند . در این سال به دلیل واگذاری دبیرستان سعدی به شهربانی دانش آموزان آن دبیرستان بادانش آموزان ادب ادغام شدند.پس از آن در سال 1353 آقای تقی بهدادفررییس دبیرستان بودند .بعد از انقلاب شکوهمند اسلامی مدیران این دبیرستان به ترتیب عبارتند از :آقایان حسام قاضی (1372-1358)حسینعلی بهدادفر(1375-1372)مجید عاملیان(1376-1375)علیرضا مجلسی(1376)ناصر منوچهری(1382-1376) حسن قیصری (1382-1376) محمود شیشه گر(1389-1386) محمد علی پوربافرانی (1390-1386)در این ایام دبیرستان شهدای ادب به دو قسمت تقسیم شده بود که بحمد الله سریع از این تصمیم صرف نظر شد.و مجید پاکدل(1393-1390).

توصیف ادب از زبان یکی از مدیران جناب آقای منوچهری

ادب دریایی است بی کران با همه امواج سحر انگیزش  جزر و مد های خاص خود را دارد که هر ناخدایی توان مقابله با آن را نخواهد داشت  مگر عاشق باشی  وبا این امواج و فرود و فراز ها دست و پنجه نرم کنی.معلم ادب صفایی دیگر دارد و شاگردانش توقعی خاص .

در بین این دانش آموزان عزیز هم بودند بزرگ مردان کوچکی که توپ فوتبال و زمین بازی را رهاکرده و با توپ جنگی و میدان مین روبرو شدند و جان خود را بر کف دست گرفته و برای دین و میهن خود جان فشانی ها کرده و به درجه رفیع شهادت نایل آمده اند .36 دانش آموز از این دبیرستان به مقام عالی شهادت رسیده اند که دوستان و دانش آموزان دیگر هر ساله به یاد آنها مراسم یاد بودی در آغاز سال بر پا می کنند و در همان ابتدای کار به خون آنها سوگند خورده و تعهد می کنند که ادامه دهنده ی راه آنها و زنده کننده ی یاد شان با تلاش و کوشش بسیار در امر آموزش و پرورش باشند . ان شاالله   (نام و یا عکس چند تن از شهدای دانش آموز)

دانش آموختگان این دبیرستان در طول سال های متمادی بسیارند که ذکر نام آن ها امکان پذیر نمی باشد مختصر به ذکر نام چند تن از این بزرگان بسنده می کنیم افرادی هم چون هنرمند محبوب ارحام صدر،آقای مهندس ابکا ،آقای دکترآهوان منش،دکتر اخوت ،دکتر پویا،دکتر سالک،دکتر شریعت،دکتر صمصام شریعت،دکتر عریضی ،آقای کلباسی،دکترمظاهری،دکتر فشارکی، ودکتر مولوی و.... .

همه ساله در دبیرستان ادب در اواخر اردیبهشت ماه مراسم یاد بود و بزرگداشتی از اساتید و دانش آموختگان ادب برگزار می گردد این محفلی دوستانه و به یاد ماندی که برخی دانش آموختگان از کشور های دیگر طوری برنامه ریزی می کنند که حتما حضور داشته باشند ویادی از دوران زیبای تحصیل خود کنند .در این سال هم به مناسبت یکصدمین سال ادب امید است که این جشن با شکوه و عظمت بیشتری برگذار گردد. درضمن به اطلاع می رسانم که در فراخوانی که از طریق سایت دبیرستان ادب اعلام شده شرکت فعال نمایید و مارا در اجرای این امر خطیر یاری گر باشید .

به لطف خداوند متعال و کوشش و تلاش همه ی غیور مردان عرصه ی تعلیم و تربیت به خصوص همکاران بزرگواری که در این دبیرستان مشغول به خدمت هستند  امید است دبیرستان ادب همچون گذشته سرآمد و خاص باشد و آینده ای روشن را در پیش رو داشته باشد . از همه ی فعالان در امر آموزش و پرورش که با همفکری و راهنمایی ها و پیشنهاد های خود مارا کمک و یاری می نمایند پیشاپیش کمال سپاس و امتنان را دارم .

زندگی صحنه ی زیبای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته بجاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد. 

                                                                     بهمن مومنی

 

                                                             مدیر دبیرستان شهدای ادب 

انجمن دبیرستان ادب

 

سلام به دوستان ارجمندم

چقدر زیبا و خاطره انگیز است یادآوری دوران بی غل و غش جوانی و دانش آموزی که هر وقت دل تنگ می‌شویم به یاد آن روزها می‌افتیم شادمان می‌شویم.

چقدر زیبا بود در کلاس آقا رضا دای جواد که داستان‌های جمال زاده را دکلمه می‌کرد.

چه زیبا بود سر کلاس مرحوم نوا بخش که علی رغم این که او را دوست داشتیم اذیت می‌کردیم.

چه خاطره انگیز است ابهت و جبروت مرحومان عریضی بر جیس و... و راهنمایی‌های پدرانه‌شان.

الفت چه خاطره انگیز است یادآوری نور نکویی، ربانی، یار احمدی، مرحومین و شفیعی، گوهری، قائلی، جمالی، مرحوم کلانتر، مصاحبی،... که دورشان حلقه می‌زدیم و به ما درس محبت و عشق می‌آموختند.

چه زیبا و دوست داشتنی است به یاد آوردن چهره معصوم و زیبا و خالی از هر نیرنگ هم کلاسی هامان راستی بچه‌های کلاس ما این‌طوری بودند یا بقیه هم همین طورند.؟

چرا اجازه می‌دهیم گرفتاری‌های روزمره مانع یادآوری یک دیگر شویم و حتی با ارسال یک عکس گل و یک موزیک یاد و خاطره آن روزها را گرامی بداریم تا دیر نشده لحظه‌ها را شکار کنیم آن چه گذشت خوب‌های زندگی بود بقیه معلوم است.

قربان همگی دوستان عزیزم

ارادتمند شما گیوچی

اولین جلسه ی هیأت مؤسس انجمن دانش آموختگان دبیرستان ادب 


ادامه مطلب...

درباره دبیرستان شهدای ادب

 

دبیرستان ادب یکی از قدیمی‌ترین دبیرستان‌های اصفهان است. شالوده تأسیس این دبیرستان، توسط دکتر بروس انگلیسی در حدود سال ۱۲۴۹ خورشیدی (۱۸۷۰ میلادی) در محله جلفای اصفهان به عنوان مدرسه و سپس کالج بنیان نهاده شد. پس از دکتر بروس، اسقف استیورت در سال ۱۲۷۲ خورشیدی کالج را از جلفا به خانه امین الشریعه واقع در چهار سوق شیرازی‌ها (نام کنونی: خیابان هشت بهشت) منتقل کرد. پس از اسقف استیورت در سال ۱۳۰۰ آقایان الیس و واکر ولینتن به ریاست رسیدند. ساختمان کالج در سال ۱۳۰۲ بازسازی شد و اسقف استیورت مموریل کالج نامیده شد. در سال ۱۳۱۲ به دستور رضا شاه نام استیورت مموریل کالج به دبیرستان ادب تغییر یافت.

طبق امریه دولت ایران درسال ۱۳۱۹ که تمامی مدارس خارجی باید بسته شود پس از مذاکراتی دبیرستان ادب با اثاثه‌اش به دولت ایران فروخته شد و از آن به بعد تحت نظر مستقیم وزارت فرهنگ قرار گرفت.اسقف تامسن و آقای آیلیف آخرین روسای دبیرستان بودند و تا سال ۱۳۱۹ که دبیرستان به وزارت فرهنگ منتقل شد در این مقام باقی بودند . در سال ۱۳۱۹ از طرف اداره فرهنگ که ریاست آن با آقای دکتر مهدی بیاتی بود آقای منصور منصوری که یکی از کارمندان لایق و دانشمند فرهنگ بود به ریاست دبیرستان و آقای حسین عریضی به عنوان معاون انتخاب شدند.

پس از انقلاب نام این دبیرستان به دبیرستان شهدای ادب تغییر کرد .